Hemeroteca de la sección “General”

 – A renda per cápita de Navarra iguala á de Holanda. É xa a segunda de España, tras do País Vasco, e supera a de Madrid.

 – Galicia medrou no ano 2011 por debaixo da media nacional

Nunha curta viaxe a Navarra e Logroño, puidemos constatar «in situ», sen dúbida ningunha, un envexable desenvolvemento económico sostido, planificado e executado con participación de todos os estamentos sociais e da cidadanía, integrado e respetuoso co medio ambiente, todo un exemplo a seguir en Galicia, do que deberan tomar boa nota a clase política, os empresarios, os sindicatos e outras organizacións sociais.

Foto panorámica desde a punta da vila de Olite (Navarra)

Foto panorámica desde a punta da vila de Olite (Navarra)

 

 

No transcurso da viaxe puidemos observar que nos levan moitos anos de adianto, que son realmente Europa, comprobando despois que os datos estatísticos confirman o apreciado a simple vista. Navarra está no posto 32 como rexión máis rica das 277 da Unión Europea, a escasos puntos e décimas das que a preceden. Os datos de Eurostat mostran tamén avances notorios da Comunidad Foral no ámbito dos 27 países membros da U.E., ao pasar dun PIB per capita de 130,8% a 132,2%.

Na nosa viaxe polas zonas rurais, vilas e capital da Comunidad Foral, foinos difícil encontrar superficie sen aproveitar. Toda está destinada a cultivos hortofrutícolas variados, destacando as viñas, moitas delas plantadas ou replantadas recentemente, ao que axuda a roturación, nivelación e regadío de fincas, a potenciación da masa forestal, a rehabilitación de monumentos e vellas construccións para ser destinados a turismo rural valorando a cociña de proximidade e, por suposto, a investigación e o desenvolvemento industrial consolidado, como non ten ningunha outra comunidade do Estado español.

Ademais, segundo Eurostat, Navarra atópase entre o 12% das rexións máis ricas. As tres rexións que lideran o ranking son as de Londres, Luxemburgo e Bruxelas. Navarra, con base na producción agraria, hortofrutícola, vitivinícola e outros productos e bens que transforman en medianas e potentes industrias, vende por todo o mundo. Ese é o segredo -e o resultado- do traballo ben feito, con implicación de toda a sociedade, desde a Universidade ao empresariado rural, pasando polos diversos profesionais, restauradores, empresas socialmente comprometidas co entorno, a clase política e os medios de comunicación. Todo un exemplo de bo facer, ser e estar no mundo e na terra.

Foto dun establecemento de turismo rural nunha poboación próxima a Olite
Foto dun establecemento de turismo rural nunha poboación próxima a Olite

A estatística de Eurostat mostra que a Comunidad Foral de Navarra avanzou 12 postos nos últimos tres informes publicados polo Instituto. Así, mentres en 2007 Navarra se situaba no posto 44 das rexións europeas, en 2008 pasou ao 38; en 2009, aa 34 e en 2010 colocouse no posto 32, superando retos e mellorando sempre, o que lle confire un peso en España e no ámbito da Unión Europea consolidado e con tendencia a mellorar, mérito sen dúbida de todos os navarros e a súa clase dirixente e empresarial.

 

Navarra alcanzou as cotas de desenvolvemento e benestar social que non teñen a media das Comunidades españolas, e Galicia en particular, porque hai plan, estratexia, prioridades e compromiso social vertebrados desde o Goberno Foral, recollidos en parte na Lei Foral 17/2003, de 17 de marzo, de desenvolvemento rural de Navarra, en cuxo artigo 5 se contempla un Plan Estratéxico Plurianual Rexional e Comarcal de Desenvolvemento Rural, como documento básico de planificación e execución das políticas coordinadas dos distintos órganos das Zonas Rurais, de actuación das Administracións Públicas navarras, que delimita as diferentes Zonas Rurais de Actuación, deseñando para cada unha programas específicos e coordinados de desenvolvemento a realizar nos prazos que se determinen, cousa que nunca se fixo en Galicia, nin antes nin despois da aprobación do Estatuto de Autonomía.

 Galicia medrou por debaixo da media nacional en 2011

 Galicia medrou un 0,3%, por debaixo da ratio estatal segundo a Contabilidad Regional de España que elabora o Instituto Nacional de Estadística (INE), ano no que a renda per capita se situou en 21.112 euros.

 Aquí está en decadencia absoluta o que alí está nun auxe e/ou consolidación exemplar, equivalente a Francia ou Alemania. Son Europa!! Valoran os seus recursos naturais, aprovéitanos, agarímanos. Coidan e traballan de xeito integrado, organizado e mecanizado o seu campo para obter sinerxías e rendabilidade económica. Isto permitiulles alcanzar cotas de desenvolvemento e benestar que en Galicia non existen nin haberá a curto-medio prazo pese a ter, coma eles, un Estatuto de Autonomía desde 1981. Unha proba obxectiva é a desaparición de más de 1.338 núcleos rurais de noso nos últimos 60 anos.

Recursos desaproveitados e falta dunha estratexia como Rexión

 Aquí tenemos territorio, recursos, entornos naturais e paisaxísticos, incluso mellores comparativamente nalgunhas zonas, pero están a monte, ignorados, desaproveitados e infrautilizados, feito que non ocorre en todo o ámbito xeográfico da Comunidad Foral. En contraposición a Navarra, aquí non tenemos ningún Plan de Desenvolvemento Rural Integrado nin masa forestal onde podía estar a <riqueza>, por exemplo. Si temos, pola contra, maquinaria agrícola custosísima en todas as casas que é a ruína do 90% das explotacións agrarias galegas, que só se utiliza, en moitos casos, menos de 5 a 15 días por ano. En Navarra teñen empresas pensadas, dotadas, organizadas e consolidadas para traballar o campo, e transformar o que produce todo o ano e exportalo.

 En Navarra, a diferencia de Galicia, hai empresas que fan os traballos agrícolas de forma mecanizada para rentabilizar as inversións, que realizan traballos de roturación, arado, sementeira, recollida, mantenemento e conservación no rural. Con elas crean paisaxes que parecen campos de futbol ben coidados e viñas, plantadas con tiralíneas, que aran e sulfatan as máquinas.

 Ademáis, en Navarra hai industrias coas que cerran o ciclo de producción e de transformación dos produtos autóctonos, cousas das que Galicia carece por falta de plan, de estratexia global de Comunidade, de orientación, de referentes, de formación e de información. Pero temos o «Gaiás», calificado pola revista <Time> como «un elefante branco colosal» e «un dispendio» do poder e gobierno autonómico de Galicia.

 ¡Que triste! ¿Ata cando?

 Webs de interés asociadas:

 http://www.navarra.es/NR/rdonlyres/6FF12E49-D516-45DD-B83D-10F3B092DE72/164971/LineasEstrategicas3.pdf

 http://www.cfnavarra.es/estadistica/

 http://www.navarractual.com/?gclid=CN7ivI7vkLACFU4lfAod7VCUqA

 Antonio Álvarez González, presidente e letrado asesor

Asociación Castaño y Nogal

 

Comentarios Comentarios desactivados en A xestión e o desenvolvemento rural de Navarra, un exemplo a seguir en Galicia

Continuando con la reproducción por capítulos del discurso institucional del presidente de la Asociación Castaño y Nogal en el acto de nombramiento de Miembros de Honor del pasado 20 de abril, les ofrecemos hoy a los visitantes de este blog el segundo capítulo de su comentada intervención.

cocheelectrico_petroleo

 Reconociendo que en Cancelada no había petróleo, ni gas natural, ni minas que explotar, tampoco industrias, ni playas, ni clima tropical, la siguiente conclusión fue que había apostar por concitar cooperación y entusiasmo para redescubrir y dar a conocer los tesoros existentes e infravalorados de la cuenca del Donsal y poblaciones próximas, y esto es lo que hemos pretendido con la iniciativa impulsada desde la ciudad de A Coruña.

La siguiente y más dura 3ª conclusión fue que, con el envejecimiento poblacional, sus escasos votantes y la falta de sensibilidad por el medio y de referentes comparativos de sus gentes para potenciar su posible riqueza, teníamos que buscar apoyo e implicación de gente de fuera, de profesionales, intelectuales, personalidades vinculadas a la cultura, y de empresas y establecimientos que cooperaran en el primer proyecto, pero también de jóvenes voluntarios que participaran en su ejecución, para estimular desde fuera la valoración de lo propio, pues la «resignación» está muy interiorizada y sólo la llegada continuada de gente podía revertir la actitud de los lugareños.

Es entonces cuando surge, en octubre de 2009, la idea de construir el Sendero de Quintá-Río Donsal, de 15,9 km., que incluía la recuperación de tramos de un antiguo Camino Real de Castilla a Galicia, de caminos de carro romano entre aldeas de la parroquia de Quintá de Cancelada, y antiguos tramos de sendero a sotos y fragas, totalmente inaccesibles, con más de 12 metros de altura de maleza en algunos puntos.

En este punto se empezó a implicar en el proyecto al arquitecto que lo dirigió y colaboró con la Asociación desde el principio en la redacción de la Memoria que presentamos a la Organización para La Paz «Servicio Civil Internacional» (SCI) para su estudio y consideración, que lo aprobó en tiempo record.

imagen-242

Tras este primer trámite, vino la presentación de la idea al Concello de Becerreá, que lo aprobó el 24 de febrero de 2010, e informó favorablemente el 6 de marzo el Servicio de Conservación de la Naturaleza de la Xunta de Galicia. Hubo momentos críticos y hasta dramáticos, salvados con la cooperación de varios de los Miembros de Honor a los que hoy distinguimos, para no generar «un desastre» ni a los voluntarios de SCI que ya habían elegido y solicitado participar en nuestro primer Campo de Trabajo Internacional ni a la imagen de la Asociación.

Obviando aspectos negativos, por no ser hoy el día, en la concatenación de hechos y méritos, cabe resaltar la motivación del acuerdo adoptado por la Comisión de Gobierno del Concello de Becerreá, en el que se dice y considera  que «el proyecto es de gran trascendencia e interés medio ambiental y de Desenvolvimento rural», por lo que  ACUERDA:

«Apoyar el proyecto referenciado desde el punto de vista institucional, colaborando y cooperando con la Asociación con los recursos y medios disponibles por este Concello».

Sabiendo ya que, para la primera fase de desbroce, contábamos con la colaboración de varios voluntarios extranjeros y dos de ellos nacionales, llega la fase más difícil y dura: la financiación de los equipamientos y costes del  1er. campo de trabajo, cifrado en 35.000 euros, que debíamos tener a punto para la fecha de inicio, 13 de agosto de 2010.

Para ello, formamos una Comisión de tres personas, José Ramón Vázquez Liñeiro, Julio López y yo, con la colaboración eficaz de Fe Álvarez y Malena Galdo, que comenzamos a trabajar en muchos frentes para obtener colaboración en especie o en dinero, fase en la que comienzan a implicarse a fondo los Miembros de Honor, además de los tres Socios Eméritos, que se concreta en  acciones afines a sus profesiones y reconocimiento social. Su apoyo era una condición necesaria para credibilidad del proyecto, las acciones culturales de la Asociación, el trato y atenciones con los voluntarios de SCI y cooperantes locales y de A Coruña.

Obvio reseñarles el «calvario» de los silencios y las escusas (más de 300 )  para no colaborar incluso en especie o de forma casi simbólica, por ser un día de reconocimientos y no de reproches.

Pero, con la misma convicción y seguridad, tengo que decirles que quienes creyeron que con su silencio o escusas nuestra idea moriría, se han equivocado. El tiempo y el trabajo pone a cada uno en su sitio. Esto ocurre con frecuencia y, sobre todo, cuando no se analiza la implicación de los proponentes y peticionarios; lo que refuerza la posición y mérito de las personalidades que luego subirán a este escenario a recoger las distinciones.

Comentarios Comentarios desactivados en El tiempo y el trabajo pone a cada uno en su sitio

Programa «Van de Verde» de V televisión no que falan dos voluntarios que fixeron a limpeza da nova ruta de Sendeirismo da Fraga da Valiña – Río Donsal no Parque Natural dos Ancares, no concello de Becerreá, entre as aldeas de O Couso e Cabana, pola nosa asociación.

Comentarios Comentarios desactivados en «Van de verde»

El profesor Leopoldo Abadía y Eduard Punset te lo aclaran de una forma amena en el programa de Buenafuente. Abadía se ha hecho famoso por su foro y su libro sobre La crisis ninja, que es como denomina él a la originada por las subprime. El profesor llama ninja a las personas que pedían un crédito (y a las que se les concedía), pero que no tenían ingresos, trabajo ni ahorros: no income, no job, no assets. En el segundo vídeo puedes ver su explicación al respecto. ¡Toda una lección!

Comentarios Comentarios desactivados en La crisis explicada con una sonrisa

Quintá, 27.04.12.- El Concello de Becerreá envió a los vecinos de las parroquias del Municipio un escrito-circular en el que se informa que está en fase de información pública el “Plan General de Ordenación Urbana”, aprobado inicialmente por el Pleno el pasado 29 de marzo.

En la planta baja – zona de biblioteca del Ayuntamiento se instaló la oficina técnica para consultar e informar a los interesados de los documentos sometidos a información pública, labor que atiende la arquitecta para ello contratada, en horario de 9 a 14 horas, hasta la última semana del mes e junio.

Los documentos del Plan General, Ordenanza incluido, están colgados en la página web del Concello de Becerreá http://www.concellodebecerrea.com/ , debiendo tener para ello, a la vista, el recibo del IBI, antigua contribución, o la ficha – Referencia del Catastro y/o título de propiedad, además de conocer la ubicación de cada finca.

Este documento es lo más importante en materia de replanteo urbanístico, en lo que se define -entre otras muchas cosas- la clasificación de las fincas y las condiciones de edificación. Incluye también previsiones sobre sí se puede o no construir en las parcelas y, de poder hacerlo, bajo qué condiciones.

El Plan General de Ordenación Urbana, también determina si los servicios urbanísticos de las aldeas, como la traída de agua, el saneamiento, el asfaltado de las pistas y otras dotaciones y equipamientos están previstos o no en el Plan, que tienen mucha incidencia en el valor del patrimonio familiar y personal de cada los propietarios de suelo y construcciones en las parroquias del municipio de Becerreá.

A tal efecto, los interesados deben comenzar por consultar el significado de los símbolos y diferentes colores de la información gráfica del territorio/fincas y laterales de los planos/mapas obrantes en las carpetas o colgada en internet, para luego entender y ver la clasificación de las fincas, construcciones incluidas y excluidas, en su caso, así como su aprovechamiento, labor que es imprescindible.

En cualquier caso, lo mejor es personarse en las propias oficinas los que lo puedan hacer y, si es posible, acompañados de un técnico especializado en urbanismo.

Este trámite no puede realizarse por teléfono y las alegaciones tampoco, que tienen y deben plantearse por escrito, de forma fundada y motivada, pues de lo contrario perderían el tiempo y el dinero invertido en ello.

El Plan General de Ordenación Urbana es el documento más importante de todos los de carácter urbanístico, por cuanto en él quedan clasifica las fincas, determina los usos y aprovechamiento de las mismas, la legalidad o no de las construcciones existentes, las licencias que podrían tramitarse al amparo de la clasificación del suelo y previsiones del PGOU, la protección de las construcciones existentes, los condicionantes legales de las rehabilitaciones de las construcciones catalogadas, las zonas de especial protección, los servicios y dotaciones previstas en el Plan.

Desde la Asociación Castaño y Nogal se insiste a los interesados y visitantes de este blog que no infravaloren los riesgos de no conocer ni alegar el planeamiento aprobado por el Pleno, al que volverá con las alegaciones e informes presentados, tras lo cual se tiene que remitir a la Xunta de Galicia para su aprobación definitiva.

Las normas en materia de suelo, construcción, “feísmo” y procedimientos de control y de valoración de la Xunta de Galicia son ahora mucho más rigurosos que antes, labor que realizan por satélite, incluso de construcciones como alpendres, naves, cuadras, garajes, casas, cierres, estado de conservación, plantaciones y especies forestales. Lo que no esté contemplado en el Plan General y/o legalizado podrá ordenarse su derribo y puede ser sancionable económicamente lo que se construya o rehabilite sin sujeción al Plan.

Se recomienda conservar las copias de los documentos compulsados que soliciten del planeamiento de las fincas principales y de las alegaciones que, en su caso, presenten por Registro.

País Flag of Spain.svg España
• Com. autónoma Flag of Galicia.svg Galicia
• Provincia Lugo (provincia).svg Lugo
• Comarca Los Ancares
Ubicación 42°51′4″N 7°10′23″O / 42.85111, -7.17306Coordenadas: 42°51′4″N 7°10′23″O / 42.85111, -7.17306 (mapa)
• Altitud 668 msnm
Superficie 173,3 km²
Parroquias 26
Población 3.121 hab. (2011)
• Densidad 18,01 hab./km²
Gentilicio Becerrense
Alcalde (2007) Manuel Martínez Núñez (PSOE)

Parroquias

Cuenta con 113 entidades de población, y 26 parroquias:

Otros enlaces de interés, asociados esta información y trámite :

http://www.xunta.es/Doc/Dog2010.nsf/FichaContenido/D1D2?OpenDocument

http://www.axenciaurbanistica.es/index.php?option=com_content&view=article&id=100&Itemid=97&lang=es

http://www.planeamentourbanistico.xunta.es/main/SeeNormativaSectorial.asp?codigocaracter=G

http://ruc.udc.es/dspace/bitstream/2183/2120/1/AD-5-19.pdf

Antonio Álvarez González

Abogado

Comentarios Comentarios desactivados en El plan general de Becerreá en fase de información pública y de alegaciones: Deber y oportunidad

ESPA—A-FESTIVAL EUROVISI”N

A partir del próximo sábado día 5 de mayo, y hasta principio del mes de Julio, Lucía Pérez, miembro de honor de la Asociación Castaño y Nogal, afronta un nuevo reto en su carrera artística. Será la presentadora de un nuevo programa de la Televisión de Galicia, de casi dos horas de duración y en «prime time».

El programa, titulado «Heicho cantar, queridiña» ( «Te lo voy a cantar, queridita») irá analizando a través de la música, y con un humor fino e inteligente, diferentes aspectos de Galicia y los gallegos.

Mas información en el archivo adjunto:

noticia-hcq-comienzo

Comentarios Comentarios desactivados en Un nuevo reto para Lucía

MOSTRA DE POSTA EN VALOR DA NATUREZA, PAISAXE, RIQUEZA ETNOGRÁFICA, LABOR DE SENSIBILIZACIÓN E CONSERVACIÓN DA ZONA DE CANCELADA – CONCA DO RÍO DONSAL.

A Asociación Castiñeiro e Nogueira impulsou, organizou e executou en colaboración coa ONG Servicio Civil Internacional e a colaboración de dous dos cinco tramos do Concello de Becerreá e Distrito VII de Montes o proxecto Sendeiro de Quintá-Río Donsal, de 15,9 km. de lonxitude, con inicio na aldea de O Couso (CP 708) e finalización na de Cabana de Cervantes (LU 722) – Rede Natura 2000-, por termos municipais dos Concellos de Becerreá, Navia de Suarna e Cervantes, atravesando o Río Navia.

http://www.asociacioncastanoynogal.com/sendero.html

O proxecto presentado consistiu na rehabilitación e construcción dunha RUTA, con tramos dun antigo Camiño Real de Castilla a Galicia, para a práctica do sendeirismo polas marxes do Río Donsal, afluínte do Navia.

A súa cabeceira está a uns 14,5 km. da A-6 e estrada N-VI, con saídas en Baralla (461) e O Cereixal (456), para entrar finalmente na pista que vai a Louxas (CP 0708).

A orografía pola que transcorre a Ruta conrrespóndese con antigos camiños de carro romano e de sendeiros abandonados, con soutos, montes e prados, con gran riqueza etnográfica no seu itinerario, antes inaccesibles e oculta pola maleza de gran altura, sendo de salientar, como exemplo, a existencia de antigos muíños de auga, minicentrais eléctricas, un batán, castros, minas, ouriceiras, construccións enxebres, paredes de pedra, ermidas e restos dalgunha palloza.

É de salientar, así mesmo, na contorna da Ruta a vexetación autóctona e  silvestre -como uces, carqueixas, toxos, xestas e outros elementos da nosa flora-, numerosas fontes e un tramo de desfiladeiro entre «A Moa» e a «Fraga de Valiñas», en Quintá-Castel de María, ampliable a «Souto», en cuxas inmediacións se pode oír o que un veciño deu en chamar a «sinfornía da agua» das pequenas fervenzas nunha contorna de silencio absoluto. Todo isto configura unha orografía, natureza e paisaxe incomparables para o sendeirismo que é preciso protexer e conservar, sen esquecermos de protexela dos perigosos incendios forestais.

Foto ladera Fraga de Valiñas, en Quintá, realizada en mayo de 2010. A. Alvarez

Foto ladera Fraga de Valiñas, en Quintá, realizada en mayo de 2010. A. Alvarez

Esta Ruta ten outra característica de gran valor: o feito de que más do 65% da mesma transcorre por tramos de sombra de árbores nobres e especies autóctonas antes citadas, que quizais sexa a única do mundo con esta ventaxe.

Implicación dunha ONG Internacional e de contribuintes galegos

A Asociación impulsora do proxecto non recibiu, ata este momento, nin un só euro de axuda pública para o proxecto nin para a realización de actividades de ningunha Administración Pública, pese a telas solicitado a todas as Administracións: Estatal, Autonómica, Provincial e Local, así como a organismos públicos delas dependentes.

Polo contrario, para a execución do proxecto, Castaño y Nogal contou coa colaboración da ONG con sede en Xenebra e da Delegación en Madrid de SCI, que seleccionou para os campos de traballo internacional de agosto de 2010 e 2011 a 23 voluntarios de 16 países e 3 continentes. A sinalización foi realizada integramente por membros da Asociación e voluntarios de SCI:

http://www.asociacioncastanoynogal.com/voluntarios_cooperantes.html.

Ante a falta de apoio das Administracións Públicas ao proxecto, a Asociación solicitou a colaboración de máis de 300 empresas e establecementos nacionais, rexionais e locais, obtendo finalmente a de  firmas comerciais como: Coca-Cola, Gadisa, Caixa Galicia, La Caixa, Tai Coruña S.A., Comercial Agrícola Emilio, S.L., Eurogabinete, S.l., Transportes Cotelo S.L., Autocares Pombo, Panadería Calderón (Baralla), Almacenes González Madarro S.L., Restaurante O Burato de Malpica, Casa de Turismo Rural A RAXOA, Casa POY (Becerreá), algunhas familias das aldeas de Quintá de Cancelada, A Cortella e Buisán, polas que transcorre o sendeiro, entre outras, ademais da organización internacional SCI antes mencionada. (Ver detalle das firmas no siguiente enlace: COLABORADORES

 

Equipo de Redacción página web y blog

Asociación Castiñeiro e Nogueira

Comentarios Comentarios desactivados en Accións non palabras

RAPOSO MORTO NUNHA FRAGA DE QUINTÁ DE CANCELADA

RAPOSO MORTO NUNHA FRAGA DE QUINTÁ DE CANCELADA

A pasada fin de semana marchei a Cancelada para facer parte da ruta Quintá-Río Donsal e ver como renace a primavera na alta montaña da que procedo. O anuncio do cambio de estación fano no chan as prímulas e as violas, hogano mesturadas coa follagada resistente a un inverno moi seco. O Donsal leva, segundo os entendidos, unha quinta parte da auga que lle correspondería transportar a comezos de abril. E o sendeiro que acolle os nosos pasos é unha estraña mestura inflamable porque a cobertura do outono non apodreceu ao seu debido tempo. Nas ladeiras daquelas serras os heraldos da chegada primaveral son as cerdeiras, cultivadas nas hortas das aldeas e silvestres nas fragas. Esta árbore é moi abondosa na zona e vai dos sabrosísimos “inxertos” –como chaman alí ás variedades da cereixa de mesa- ás agostiñas, que acaban case negras e son a alimentación verañega da variedade de aves que se agochan nestes montes.

O branco das cereixais contrasta co verduxo dos mofos e os liques, tamén resecos, que envolven as ponlas dos vellos carballos, co aínda escaso amarelo dos toxos e as moutas amoratadas das uces. É rara esta primavera, pero quen percorra este sendeiro nos principios de abril verá as cerdeiras sobrancear na sazón, como ramos de noiva, entre as cores da madeira aínda durmida das caducifolias.

Volvendo do este cara o oeste, coa tranquilidade que proporciona unha paisaxe fermosísima e benquerida, entérome do incendio das Fragas do Eume, esoutro paraíso da natureza e un dos símbolos da nosa riqueza ecolóxica. A paisaxe galega con toda a súa diversidade, e moi fundamentalmente a dos parques naturais, redes e espazos protexidos, e a lingua son dous grandes sinais da nosa identidade como pobo asentado nunha terra. Dúas riquezas, unha material e ecolóxica e a outra inmaterial e histórica que hai que preservar e protexer contra os inimigos, que ambos os dous tesouros de noso teñen.

Coidar é prever e analizar os perigos que os axexan para os poñer a salvo antes de que o mal da destrución aconteza e non haxa volta atrás. Verbo do monte, educar no auténtico respecto ecolóxico, valorar a súa múltiple utilidade e desbrozalo de materia doadamente inflamable, son medidas imprescindibles para aminorar o risco de incendios. E ter os medios con que apagar rápido tamén, aínda que o mellor sempre sexa evitar o lume.

Helena Villar Janeiro

Comentarios Comentarios desactivados en Primavera queimada

POESIA

Es la poesía:
Alma que vuela al viento,
Soplo de paz divina,
Fuego que arde dentro.

Es la poesía:
Vuelo en blanca paloma,
Agua que cae del cielo,
Dulce de colegiala,
Fiesta mayor del pueblo.

Dame tu poesía,
Dame tu sentimiento,
Toma lo que tenía
Tan guardado muy dentro.

Necesito de ti
Para poder vivir,
Que siempre tu ilusión
Impregne mi sentir.

Y mi vida es al fin
Poesía de amor
Y en mi hacer yo pondré
Todo mi corazón.

Alfredo González Vilela

Comentarios Comentarios desactivados en Alfredo González Vilela en el Día Mundial de la Poesía…

angeles-caso_54183228394_54026874288_174_128

Será porque tres de mis más queridos amigos se han enfrentado inesperadamente estas Navidades a enfermedades gravísimas. O porque, por suerte para mí, mi compañero es un hombre que no posee nada material pero tiene el corazón y la cabeza más sanos que he conocido y cada día aprendo de él algo valioso. O tal vez porque, a estas alturas de mi existencia, he vivido ya las suficientes horas buenas y horas malas como para empezar a colocar las cosas en su sitio. Será, quizá, porque algún bendito ángel de la sabiduría ha pasado por aquí cerca y ha dejado llegar una bocanada de su aliento hasta mí. El caso es que tengo la sensación -al menos la sensación- de que empiezo a entender un poco de qué va esto llamado vida.

Casi nada de lo que creemos que es importante me lo parece. Ni el éxito, ni el poder, ni el dinero, más allá de lo imprescindible para vivir con dignidad. Paso de las coronas de laureles y de los halagos sucios. Igual que paso del fango de la envidia, de la maledicencia y el juicio ajeno. Aparto a los quejumbrosos y malhumorados, a los egoístas y ambiciosos que aspiran a reposar en tumbas llenas de honores y cuentas bancarias, sobre las que nadie derramará una sola lágrima en la que quepa una partícula minúscula de pena verdadera. Detesto los coches de lujo que ensucian el mundo, los abrigos de pieles arrancadas de un cuerpo tibio y palpitante, las joyas fabricadas sobre las penalidades de hombres esclavos que padecen en las minas de esmeraldas y de oro a cambio de un pedazo de pan.

Rechazo el cinismo de una sociedad que sólo piensa en su propio bienestar y se desentiende del malestar de los otros, a base del cual construye su derroche. Y a los malditos indiferentes que nunca se meten en líos. Señalo con el dedo a los hipócritas que depositan una moneda en las huchas de las misiones pero no comparten la mesa con un inmigrante. A los que te aplauden cuando eres reina y te abandonan cuando te salen pústulas. A los que creen que sólo es importante tener y exhibir en lugar de sentir, pensar y ser.

Y ahora, ahora, en este momento de mi vida, no quiero casi nada. Tan sólo la ternura de mi amor y la gloriosa compañía de mis amigos. Unas cuantas carcajadas y unas palabras de cariño antes de irme a la cama. El recuerdo dulce de mis muertos. Un par de árboles al otro lado de los cristales y un pedazo de cielo al que se asomen la luz y la noche. El mejor verso del mundo y la más hermosa de las músicas. Por lo demás, podría comer patatas cocidas y dormir en el suelo mientras mi conciencia esté tranquila.

También quiero, eso sí, mantener la libertad y el espíritu crítico por los que pago con gusto todo el precio que haya que pagar. Quiero toda la serenidad para sobrellevar el dolor y toda la alegría para disfrutar de lo bueno. Un instante de belleza a diario. Echar desesperadamente de menos a los que tengan que irse porque tuve la suerte de haberlos tenido a mi lado. No estar jamás de vuelta de nada. Seguir llorando cada vez que algo lo merezca, pero no quejarme de ninguna tontería. No convertirme nunca, nunca, en una mujer amargada, pase lo que pase. Y que el día en que me toque esfumarme, un puñadito de personas piensen que valió la pena que yo anduviera un rato por aquí. Sólo quiero eso. Casi nada. O todo.

Publicado en La Vanguardia: http://www.lavanguardia.com/magazine/20120119/54245109494/lo-que-quiero-ahora-angeles-caso.html

Comentarios Comentarios desactivados en «Lo que quiero ahora» – Ángeles Caso